ماکو

مورد تصویر وجود دارد، اما اکثر افراد به یک نگاه اکتفا می‌کنند و از آن می‌گذرند. حال، فرض کنید به او اطلاع دهیم که لوئیس کمدینی از مکتب قدیمی «بی‌خیال» است و به خاطر سبک ظریفش در نمایش ماکو افراد صاحب‌منصب طلسم - یعنی شخصیت‌های شاد و شوخ‌طبع، بدون تکبر - که خود را در موقعیت‌های دشوار بدون خجالت می‌گذرانند و به شیوه‌ای دعا بسیار مقاومت‌ناپذیر عشق می‌ورزند، شناخته شده است. او لوئیس را بارها روی صحنه دیده بود و او را از نزدیک می‌شناخت ؛ این موهبت‌ها در او وجود داشت؛ بنابراین، با انتخاب این شخصیت مورد علاقه‌اش،{61}در اینجا خلاصه‌ای از تمام جذابیت‌های آن تجسم یافته طلسم نویس است.

با در نظر گرفتن این حقایق، دوباره دعا به تصویر نگاه می‌کنیم و اینکه چقدر متفاوت به نظر می‌رسد! آن حالت دلنشین، نیمی از آن شور و شوق، نیمی از آن لذت، یک ظرافت کلی، جادو و طلسمات با یک ژست زیبا وجود دارد شاهین دژ - به طور خلاصه، بهترین دعانویس شهر یک کمدی معمولی در مقابل ما در جریان است. در برخی از تصاویر بزرگ «گالری» - مانند «برخاستن لازاروس» دعا اثر سباستین دل پیومبو - جادو و طلسمات کمک دعا گرفتن از نقد خردمندانه واقعاً ضروری است. باید به ما آموزش داده شود که چگونه و چرا تحسین کنیم. در غیر این صورت، مانند سایر موارد مشابه، مانند طلسم نویس تصاویر کاراچی‌ها، فقط تعدادی از چهره‌های کتاب مقدس را در جادو و طلسمات رداهای آبی یا قرمز می‌بینیم که در کنار هم قرار گرفته‌اند؛ بدون شک بزرگ، باوقار،

چشمگیر، اما به هیچ وجه جالب نیستند. یک رسم جادو و طلسمات کلی وجود دارد. با این حال، این «برخاستن لازاروس» توسط هازلیت، هایدون و دیگران به جادو و طلسمات شیوه‌ای بسیار جالب مورد انتقاد قرار گرفته است و فهرست‌های نقده آینده ما ممکن است به طور مفیدی این موارد را درج کنند. دکتر واگن این تصویر را مهمترین اثر از مکتب ایتالیایی که انگلستان دارد، می‌دانست. طلسم او اضافه می‌کند که «نگاه اول به ما می‌آموزد که چهره لازاروس توسط میکائیل آنجلو کشیده شده است، اگرچه نقاشی نشده است.» او شخصیت منجی ما را به خاطر شرافتش ستایش می‌کند، و «در لازاروس، گذار از مرگ به زندگی با وفاداری طلسم شگفت‌انگیزی بیان شده است.

در دیگر شخصیت‌ها، سپاسگزاری، حیرت، یقین و شک را می‌توان ردیابی کرد.» من می‌ترسم بهترین دعانویس شهر که بهترین دعانویس شهر تعداد کمی از هزاران نفری که در حال گذر هستند، این یا هر چیز دیگری را از نگاه اول درک کنند یا به هیچ یک از این موارد توجه کنند. یک نقاشی وجود دارد که به دلیل قیمت گزاف (حدود ۷۰،۰۰۰ پوند) که برای آن تعیین شده، به عنوان شاهکار کل اثر در نظر گرفته می‌شود - آنسیدی رافائل. در مورد این نقاشی می‌توان گفت که این اثر به سختی با هزینه صرف شده مطابقت دارد؛ یا بهتر است پیرانشهر بگوییم که اگر در میان سایر بهترین دعانویس شهر نقاشی‌های ایتالیایی قرار می‌گرفت و از تاریخچه‌اش صرف نظر می‌شد، احتمالاً توجه زیادی را به خود جلب نمی‌کرد.

این ممکن است بدعت‌آمیز به نظر برسد، اما من مطمئنم که درست است. البته با نگاه انتقادی، قضیه متفاوت است، اگرچه من تصور می‌کنم که ارائه یک ارزیابی خوب، دقیق و منصفانه از نقاط جذابیت آن، فراتر از عبارات ستایش صرف، کار دشواری خواهد بود. اعتراف می‌کنم، بهترین دعانویس شهر اگر حق انتخاب وجود داشت، ترجیح می‌دادم اثر «بیشتر» سولت موریلو در لوور را انتخاب کنم. برخلاف سر فردریک برتون، به نظر می‌رسد که این بنا از جرم سنگینی که وظیفه قاب را بر عهده دارد نیز رنج می‌برد - طلاکاری بیش از حد، رنگ‌ها را خراب می‌کند و با نوعی زیرزمین ساخته شده است که "در هوا" و بدون تکیه‌گاه قرار دارد، که به نظر می‌رسد دلالت بر این دارد که باید روی یک هادیشهر پایه یا محراب باشد.

یکی از نقاط ضعف آشکار این مجموعه، اتاقی پر از تصاویر خیالی است که به اصطلاح میراث وحشتناکی هستند که ترنر برای ملت به ارث گذاشته است. این تصاویر عجیب و غریب نه شکل دارند و نه معنا، و به نظر می‌رسد هوس‌های دیوانه‌وار و وحشی هستند. هیچ چیز دیگری در دنیا با آنها برابری نمی‌کند و هیچ گالری، خصوصی یا عمومی، آنها را تحمل نخواهد کرد. برخی از آنها چیزی جز رگه‌ها و لکه‌ها نیستند - زردها و آبی‌های کاملاً بی‌شکل؛ با این حال، تحسین‌کنندگان اعتراض خواهند کرد که{62}در زیر، نوعی راز «بی‌معنی» عمیق وجود دارد که مطالعه و همدردی آن را آشکار دعا خواهد کرد.